Przykrycie komina to czapka, wykonana z lekko zbrojonej płyty betonowej, zatartej z wierzchu zaprawą cementową. Płyta powinna mieć spadki na zewnątrz. Pod płytą należy umieścić izolację z papy w celu oddylatowania części żelbetowej od murowanej.

Kanały dymowe i spalinowe wyprowa­dza się przez płytę betonową, a kanały wentylacyjne kończy się wylotami bocz­nymi, umieszczonymi ok. 30 cm niżej, żeby uniknąć przedostawania się do nich dymu lub spalin.

Na wierzchu komina umieszcza się często „kapelusze” z nierdzewnej blachy lub ceramiczne. Ich zadaniem jest ochrona przed działaniem deszczu, śniegu i wia­tru, niszcząco oddziałujących na konstrukcję komina. „Kapelusze” pełnią także funkcje estetyczne.

Usytuowanie kominów na dachu

Komin nad dachem powinien mieć taką wysokość, aby doszło do wytworzenia odpowiedniego ciągu, zależnego od różnicy ciężaru gorących spalin i po­wietrza atmosferycznego. Należy także zapewnić bezpieczeństwo pożarowe. Wysokość komina zależy od spadku da­chu, od usytuowania komina na dachu i od materiału pokryciowego. Przy da­chach niepalnych i trudno zapalnych o kącie nachylenia większym niż 12° wy­lot przewodów kominowych powinien znajdować się na wysokości co najmniej 0,30 m ponad powierzchnię dachu oraz w odległości nie mniejszej niż 1,0 m od tej powierzchni, mierzonej w kierunku poziomym.

Przy pokryciu nieogniotrwałym dachu nachylonego pod kątem większym od 12° wylot przewodów kominowych po­winien być zlokalizowany co najmniej 0,8 m powyżej kalenicy. Na dachach o nachyleniu mniejszym niż 12° wylot przewodów również powinien znajdować się co najmniej 0,8 m powyżej kalenicy. Na dachach nachylonych więcej niż 12°, ale posiadających naturalne przeszkody, wyloty przewodów kominowych powin­ny znajdować się ponad płaszczyzną wy-prowadzoną pod kątem 12° w dół od poziomu najwyższej przeszkody dla komi­nów znajdujących się w odległości 3–10 m od tej przeszkody. Dla kominów usytuowanych w odległości 1,5–3,0 m od tej przeszkody wylot prze­wodów powinien leżeć co najmniej na po­ziomie górnej krawędzi przeszkody, a dla kominów odległych mniej niż 1,5 m – przynajmniej 0,3 m powyżej tej krawędzi. Komin powinien być dokładnie obrobio­ny kołnierzami z blachy w celu ochrony poddasza od zacieków wody deszczowej.

Na dachu powinien znajdować się system komunikacji dachowej, tj. w pobliżu ko­mina ława kominiarska, wyłaz dachowy i ewentualnie stopnie ułatwiające komi­niarzowi dojście do komina. Przewody kominowe wymagają określonych okresowych remontów. Mogą je wy­konywać tylko uprawnieni kominiarze. Określa to rozporządzenie ministra spraw wewnętrznych z 3 listopada 1992 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej bu­dynków (Dz. U. nr 92 z 1992 r.) z późniejszymi zmianami z 1995 r. Zgodnie z tymi przepisami właściciel lub zarządca budyn­ku zobowiązany jest zlecać kominiarzom przeglądy i czyszczenie przewodów dy­mowych i spalinowych co najmniej cztery razy w roku w przypadku używania pali­wa stałego i przynajmniej dwa razy w ro­ku, jeśli spalane jest paliwo płynne lub ga­zowe; raz w roku należy kontrolować drożność przewodów wentylacyjnych. Właściwie wykonane i odpowiednio czyszczone kominy zapewniają dobrą ochronę przeciwpożarową oraz stwarzają prawidłowy ciąg kominowy, dający efek­tywne spalanie i dobrą wentylację pomieszczeń w budynku.

Autor: dr inż. Bohdan Pieńkowski PPP „Cerprojekt-Cerkam” sp. z o.o.
Artykuł pochodzi z numeru 1/2001 miesięcznika "DACHY"