PREZENTACJE

O wentylacji zrozumiale cz. 2



Obliczmy więc, jak duże muszą być te otwory. Za przykład weźmy dach dwu­spadowy o krokwiach z jednej strony dłu­gich na 9 m, a z drugiej na 13 m. Zwróć­my uwagę, że kanał wentylacyjny w tym przypadku będzie krótszy od długości krokwi o tyle, o ile okap wysunięty jest poza obrys murów. Odejmijmy więc z te­go względu z długości krokwi po 1 m.

Warunek 1: okap
-  Połać z krokwią 9 m. Powierzchnia dachu nad murłatą (dla pasa o szero­kości 1 m) = 100 cm x 800 cm = 80000 cm2.  2/1000  (2 promile) x 800002 = 160cm2. Jest to szczelina o wysokości 1,6 cm na długości 1 m. Zapewnić jednak należy  szczelinę wysoką na 2 cm (dającą 200 cm2) - co wynika z zaleceń.
-  Połać z krokwią 13 m. Powierzchnia dachu nad murłatą to   100  cm x 1200cm = 120000cm2. Z tego 2/1000 to 240 cm2. Szczelina musi mieć co najmniej 2,4 cm wysokości.

Warunek 2: kalenica
Otwór powinien mieć pół promila po­wierzchni na każdą stronę dachu. Czyli dla jednej połaci będzie to 40 cm2, a dla drugiej 60 cm2. Po zsumowaniu daje to (zgodnie z zaleceniami - co najmniej) 100 cm2 na każdy metr bieżący kaleni­cy. W przypadku dachów kopertowych, na grzbietach obliczenia można prze­prowadzić analogicznie.

Warunek 3: kanał wentylacyjny
Sam kanał wentylacyjny na całej po­wierzchni dachu nie może być niższy niż 2 cm.
 
Zwróćmy uwagę, że krokwie zabierają pewną część tej "teoretycznej" prze­strzeni wentylacyjnej. W związku z tym wysokość otworu wentylacyjne­go przy murłacie powinna być większa o jakieś 10-20%, aby zachować prawi­dłową minimalną powierzchnię wloto­wą do kanałów wentylacyjnych.
Przepływ powietrza, które ma osuszać zawilgocone ocieplenie, nie będzie się odbywał, gdy któryś z fragmentów tych kanałów będzie niedrożny. Wystarczy więc, że na dole tynkarz zamknie wlot przy murłacie i już wentylacja nie działa. Jeśli na dachu leży folia o wysokiej paroprzepuszczalności, to szczelina wen­tylacyjna pod nią nie jest konieczna (ocieplić można wówczas całą prze­strzeń międzykrokwiową). Nie jest w tej sytuacji potrzebna również szcze­lina przy murłacie, a kalenica może być zamknięta. Folia taka przepuszcza po­wietrze całą swoją powierzchnią. Rolę wyprowadzenia wilgotnego powietrza z przegrody dachowej przejmuje wów­czas słup powietrza między kontrłatami - czyli wentylacja połaci dachowej (da­chówek, blach) musi dać sobie radę do­datkowo z wilgocią oddaną przez folię wysokoparoprzepuszczalną.

Wentylacja nad FWK
Słupy powietrza utworzone kontrłatami wentylują od spodu pokrycie dachowe. Jeśli na dachu znajduje się folia o ni­skiej paroprzepuszczalności (lub deski z papą), to powietrze spod i znad folii spotyka się pod kalenicą (rys: dwie szczeliny wentylacyje). Jeśli natomiast jest to folia o wysokiej paroprzepuszczalności, wówczas jak to wcześniej napisałem, kanały wentyla­cyjne między kontrłatami odbierają do­datkowo wilgoci spod folii na całej po­wierzchni dachu (w obrębie murów). Mamy tu do czynienia z jednym kana­łem wentylacyjnym pełniącym dwie funkcje (rys: jedna szczelina wentylacyjna). Zwróćmy uwagę, że zalecenia odnośnie wielkości otworów i kanałów dotyczą tych znajdujących się między ocieple­niem a FWK - czyli pod nią, a nie nad nią. Wartości te musimy jednak "prze­nieść nad folię", gdy brakuje pod nią szczeliny wentylacyjnej, czyli gdy ma­my do czynienia z folią o wysokiej paroprzepuszczalności i ociepleniem całej przestrzeni międzykrokwiowej. Tu też można przeprowadzić analogiczne ob­liczenia otworów wentylacyjnych, pa­miętając jednak, że do obliczeń brać należy całą długość krokwi. Co zaś z tymi parametrami, gdy obie wentylacje są od siebie oddzielone? Czy wówczas nad folią o niskiej paro­przepuszczalności otwory mogą być mniejsze, a kontrłaty cieńsze? Pod folią o niskiej paroprzepuszczalności warto­ści te po prostu muszą być zapewnione, a moim zdaniem dotyczy to również parametrów szczeliny nad folią.

Dachówki wentylacyjne
Na temat konieczności stosowania da­chówek wentylacyjnych będzie tyle są­dów, ilu zainteresowanych. Dachówki te należy stosować, gdy nie uda się in­nymi metodami zapewnić odpowied­nich parametrów otworom wentylacyj­nym przy okapie i pod gąsiorem. Jeśli otwory w uszczelce kalenicowej nie wystarczają, wówczas pod kalenicą na­leży zastosować dodatkowo dachówki wentylacyjne. Gdy zachodzi obawa, że otwory doprowadzające powietrze pod pokrycie w rejonie okapu mają zbyt małą powierzchnię, trzeba również wziąć pod uwagę możliwość zastoso­wania dachówek wentylacyjnych. Każ­dy z producentów elementów wentyla­cyjnych do okapu i do kalenicy podaje zazwyczaj powierzchnię interesujących nas otworów wentylacyjnych. Z nasze­go przykładu obliczeniowego widać, że im dłuższa krokiew, tym większe po­winny być powierzchnie otworów wen­tylacyjnych zarówno w okapie, jak 1 w kalenicy. Gdy powierzchnia tych otworów w elementach wentylacyjnych nie   wystarcza,   wówczas   dachówki wentylacyjne są konieczne. Może to mieć miejsce przy krokwiach 10 m i dłuższych, aczkolwiek zależy to od elementów wentylacyjnych zastosowa­nych w okapie i w kalenicy. Nie ma oczywiście przeciwwskazań do stoso­wania ich przy krótszych krokwiach.

Jak dachówki wentylacyjne wmonto­wać w połać? Najlepiej spełnią swoje zadanie, gdy wstawione zostaną w przestrzenie między kontrłatami. Może się jednak okazać, że podział da­chówek zakłóci tę koncepcję. Zwróćmy jeszcze uwagę na to, że kanał wentylu­jący pokrycie (słup powietrza znajdują­cy się między kontrłatami) może być przerwany np. kominem, oknem poła-ciowym czy lukarenką. Wówczas war­to pomyśleć o wstawieniu dachówki wentylacyjnej pod i nad przeszkodą.
Fotografia obok przedstawia dach z zasto­sowanymi dachówkami wentylacyjny­mi rozmieszczonymi raczej według klucza estetycznego, a nie funkcjonal­nego. Rozsądniej byłoby dachówki z połaci umieścić tak jak pozostałe -wzdłuż grzbietów. Jeśli jednak intencją było tu dobre wentylowanie całej poła­ci, to zabrakło dachówki wentylacyjnej np. pod kominem, który z pewnością zasłania część przekroju wentylacji pokrycia.

 
wstecz      dalej

---

---