PREZENTACJE

Szacunek dla zawodu dekarza - wątpliwość czy stwierdzenie.

Jak można scharakteryzować zawód dekarza? Jakich przymiotników powinno się użyć przy tej sposobności? Zawód dekarza jest na pewno ciekawy, raczej trudny, wymagający myślenia, nierzadko twórczy, a z całą pewnością odpowiedzialny.



Pamiętacie ten stary dowcip? Przychodzi baba do doktora z bólem zęba. Doktor ogląda go i pyta: - Kto pani tę plom­bę tak spieprzył? - Pan, panie doktorze.

Jestem najlepszy
W "walce konkurencyjnej" i w rozmo­wach z klientem ze strony wykonawcy często padają argumenty typu:
-   Co mi tam będą gadać, bo JA to 30 lat dachy robię.
-   Czy da się zrobić? JA wszystko polutuję!
-   Bo JA to 60 dachów rocznie robię.
-   Bo jak JA zrobię, panie, obróbki, to są najpiękniejsze we wsi.
No i wykonawca stara się wykazać, że JE­GO zabawki są najładniejsze, a wiedza fa­chowa oszołamiająca. W sumie są to zro­zumiałe działania "marketingowo-reklamowe", konieczne w czasach gospodarki rynkowej i coraz większej konkurencji. Niektórzy jednak ostro przesadzają w tych poczynaniach. Taki wykonawca pokazuje przyszłemu klientowi np., że wszystkie okoliczne dachy są "tu źle obrobione" oraz "tam źle ułożone". Oczywiście jego robo­ta na tym tle wypada pierwszorzędnie. Je­śli do tego cena za usługę jest nadzwyczaj atrakcyjna, to inwestor rażony potęgą jego profesjonalizmu, bez zastrzeżeń, a czasem z dziecinną ufnością powierza mu dach do robót. Potem okazuje się, że wykonawca ma masę "niestandardowych" pomysłów na zastosowanie poszczególnych akceso­riów dekarskich (elementy wentylujące okap włożone za pierwszą łatę, uszczelki kalenicowe zamontowane przy kominach itd.) oraz wiele "nietypowych" metod układania pokrycia i obrabiania elemen­tów architektonicznych.

Para asów
Są jeszcze dwa asy w rękawie, używane przez "fachowców" jako broń ostateczna (lub też jako pierwszy i rozstrzygający wszelkie wątpliwości kompetencyjne strzał między oczy). Owe asy to:
-  "Bo JA to w Niemczech dachy układa­łem"
oraz
-  "Bo JA to na kościołach robiłem".
Wielu dekarzy zaliczyło te epizody w swojej historii zawodowej, ale nie wszyscy robią z tego podstawową cnotę - traktują to jako pewne doświadczenie za­wodowe i nie wykładają tych faktów na wstępie wszelakich dyskusji z oczekiwa­niem, że rozmówca padnie przed nimi z tego powodu na kolana. Ale niedo­świadczony inwestor połyka haczyk, "no bo toż to musi być fachowiec". Wobec ta­kich dekarzy zastosować można parafrazę klasycznego już cytatu z pewnego filmu: "Co ty wiesz o dachu". Potem okazuje się, że na kościele organizował on miedź, a w Niemczech był pomocnikiem pomoc­nika, czyli rozpakowywał dachówkę z pa­let. Po tygodniu z pracy zrezygnował, bo mu niesprawiedliwie odliczali przerwy na papierosa.
Z tymi najtańszymi dekarzami bywa jesz­cze tak, że prace przedłużają się w nie­skończoność - oczywiście z niezmiernie ważnych powodów. Przedwczoraj było za gorąco, wczoraj było za zimno, dzisiaj ra­no zabrakło gwoździ, a na jutro zapowia­dają deszcz... nad Wyspami Brytyjskimi.

---

---