W ostatnich latach do wykrywania nieszczelności hydroizolacji dachów płaskich coraz częściej są stosowane metody nieniszczące. Takie, jak neutronowa, termowizyjna, elektryczna i dymowa. Przedmiotem tego tekstu będzie omówienie tych metod wraz z analizą ich zalet i wad.

Powszechnie znanym i stosowanym sposobem sprawdzania szczelności nowo wykonywanych dachów płaskich są próby wodne. Zaletą tej metody jest to, że dobrze pokazuje ona ewentualne nieszczelności. Nie wskazuje jednak ich lokalizacji. Ponadto, stosując tę metodę, nie jesteśmy w stanie wykryć miejsc, które w czasie badań charakteryzują się małą nieszczelnością.

Ponadto nie może ona być stosowana na dachach, których konstrukcja (nośność) jest zbyt słaba, aby przenieść dodatkowe obciążenia wody. Nie możemy jej stosować także wtedy, gdy dachy nie mają ścian attykowych (bocznych). Dodatkowe trudności w jej stosowaniu występują wtedy, gdy dachy są pokryte nawierzchnią ze żwirem, płytkami chodnikowymi lub zielenią.

Dlatego też w ostatnich latach do wykrywania nieszczelności hydroizolacji dachów płaskich coraz częściej są stosowane metody nieniszczące. Takie, jak neutronowa, termowizyjna, elektryczna i dymowa. Przedmiotem tego tekstu będzie omówienie tych metod wraz z analizą ich zalet i wad.

1. METODA NEUTRONOWA
Metoda ta polega na wykrywaniu miejsc, w których występuje podwyższona koncentracja atomów wodoru zawartych w wodzie (wilgoci). Urządzenie pomiarowe (sonda) zawiera słabe źródło izotopowe - promieniowania neutronów. Emitowane neutrony w momencie (miejscu) zderzenia z atomami wodoru są spowalniane, odbijają się i wracają do licznika. Zasada pomiaru polega na określeniu różnicy ilości emitowanych i powracających (odbitych) neutronów. Jeżeli izolacja jest sucha, tylko nieliczne z wyemitowanych neutronów powracają do licznika, gdyż nie natrafiają na swej drodze na atomy wodoru. Jeżeli izolacja jest zawilgocona, więcej odbitych neutronów wraca do licznika.

Sposób wykonywania pomiarów w tej metodzie polega na podziale badanej powierzchni dachu na siatkę kwadratów o wymiarach boków 1,5 ÷ 4 m. Pomiary (odczyty) wykonuje się w wierzchołkach czworokątów (kwadratów) siatki. Strumień neutronów emitowany przez sondę bada powierzchnie 0,4 ÷ 0,5 m2 na głębokość 8 ÷ 25 cm, zależnie od rodzaju i gęstości sondowanych materiałów.

Po wstępnych badaniach sondażowych wykonuje się wykresy (mapę) wilgotności izolacji, określającej strefy wilgotne (mokre) i suche. W strefach zagrożonych (zawilgoconych) wykonuje się dodatkowe pomiary stosując zagęszczoną siatkę punktów pomiarowych. Metoda ta jest opłacalna przy dachach o powierzchni ponad 200 m2.

Zalety metody
Metoda ta jest łatwa w użyciu i może być stosowana, zarówno w dzień, jak i w nocy. Istnieje możliwość wykonywania pomiarów niemal w każdych warunkach pogodowych - za wyjątkiem opadów deszczu, śniegu i oblodzenia dachu. Metoda ta umożliwia lokalizację nieszczelności pokryć dachowych także z EPDM.

Wady metody
Badania tą metodą wymagają takiej samej ilości czasu na ocenę szczelności dachu szczelnego i wadliwego. Ze względu na przyjętą wielkość siatki pomiarowej istnieje niebezpieczeństwo nie wykrycia małych obszarów nieszczelności (zawilgocenia), ze względu na punktowe wykonywanie pomiarów.

Badania tą metodą mogą być wykonywane tylko przez specjalistyczne (uprawnione) firmy (osoby).

Ponadto, wadą tej metody jest czasochłonne wykonywanie pomiarów i opracowanie wniosków końcowych.