Początki komina, w formie nam dzisiaj najbardziej znanej, sięgają wiele wieków wstecz. Pierwsze konstrukcje przypominające kominy powstały wtedy, kiedy do domostw wprowadzono otwarte paleniska. Wtedy wykorzystywano otwory dymowe w ścianie szczytowej w celu odprowadzenia dymu z paleniska na zewnątrz. Już w IX wieku wykonywano wyciągi murowane w budynkach wielopiętrowych. Od tego czasu komin stanowi centralny element architektoniczny w naszych domach, a jego rozwój związany jest ściśle z rozwojem historycznym i technicznym wytwarzania ciepła.

Długie lata wykorzystywano resztki ciepła gazów dymowych jako energię wyporową. Przykładem takiego komina jest komin murowany jednowarstwowy .
Zadania jakie przed nim postawiono w dobie królowania paliwa stałego to - stateczność , ognioodporność oraz gazoszczelność. Ze względu na wysokie temperatury spalin ( powyżej 200 °C ) nie stwarzało to praktycznie żadnych problemów poza tym, że tracono znaczną ilość ciepła. Z powodów ekologicznych oraz ekonomicznych nie jest jednak dzisiaj dopuszczalne, żeby tracić nie wykorzystaną energię.

Temperatura spalin źródeł ciepła musiała być obniżona, aby stracić jak najmniej ciepła pochodzącego ze spalin. Znacząca poprawa w dziedzinie wykorzystania energii pierwotnej mogła być osiągnięta poprzez zmianę świadomości społecznej oraz wprowadzenie w technice grzewczej technologii innowacyjnych.
Pozyskanie nowych źródeł energii w postaci gazu oraz oleju postawiło przed kominami nowe wymagania w postaci kwasoodporności. Pojawiająca się w kominie wilgoć podczas spalania gazu lub oleju łączy się z powstającymi tlenkami tworząc lekkie kwasy siarkowe lub siarkawe.
Fakt ten stworzył konieczność zastosowania nowych kominów - dwuwarstwowych. Rura wewnętrzna z ceramiki spełnia wymagania odnośnie kwasoodporności , osłona zewnętrzna w postaci pustaka z lekkiego betonu zapewnia stateczność , natomiast obydwa elementy razem zapewniają doskonałą odporność ogniową - znacznie lepszą niż w kominach jednowarstwowych. Wkład ceramiczny zakończony jest kształtką ścieku kondensatu do odbierania powstałych w kominie kwasów .

Kryzysy energetyczne lat siedemdziesiątych pociągnęły za sobą dalszy rozwój techniki spalania w kotłach gazowych i olejowych , co doprowadziło do pojawienia się na rynku kotłów grzewczych o niskich temperaturach spalin a więc większej sprawności . Ten trend technologiczny przyniósł ze sobą zmiany w konstrukcji kominów w postaci nowego komina - komina trójwarstwowego.
W tym systemie wewnętrzne rury z ceramiki obłożone zostały warstwą izolacyjną .
Powoduje ona , że spaliny o niskich temperaturach nie zostają nadmiernie oziębione przez co są bezpiecznie i nieszkodliwie odprowadzone ponad dach budynku. Zastosowanie izolacji zdecydowanie zmniejsza również ilość powstającego w kominie kondensatu

Ulepszoną odmianą ceramicznych kominów trójwarstwowych jest komin niewrażliwy na wilgoć z przewietrzeniem . Przejął on wymagania komina trójwarstwowego tj. stateczność , ognioodporność , gazoszczelność , kwasoodporność , izolacyjność cieplną i dodał nową cechę - niewrażliwość na wilgoć . Wilgoć jest wrogiem każdej izolacji cieplnej . Mając na uwadze te fakty w narożnikach pustaków kominowych uformowano kanały przewietrzające . Powietrze wentylując warstwę izolacji zapobiega gromadzeniu się wilgoci w konstrukcji komina .
Taka konstrukcja komina predysponuje go do współpracy z kotłami gazowymi i olejowymi o bardzo niskiej temperaturze spalin + 60 °C , natomiast zastosowanie wewnętrznego wkładu ceramicznego umożliwia również współpracę z urządzeniami grzewczymi o ciągłej temperaturze spalin + 500°C.
Przykładem komina trójwarstwowego z przewietrzeniem jest produkowany przez firmę Schiedel Sp. z o.o. komin RONDO PLUS
Do przedstawionych cech ceramicznych kominów dwu oraz trójwarstwowych należy dodać ich bardzo wysoką ognioodporność - 90 min. oraz możliwość bliskiego posadowienia w stosunku do konstrukcji łatwopalnych - już od 5 cm .