Wentylacja pokryć dachowych, wentylacja, poddasze, dach DACHY.org

Strona główna » Artykuły

PREZENTACJE

Wentylacja dachu

Wentylacja pokryć dachowych

Ogólny opis wentylacji pokryć dachowych

Każde pokrycie dachowe, nawet najstaranniej zabezpieczające przed deszczem, jest zawsze wystawione na działanie wilgoci. Podczas opadów pewna ilość wody przedostaje się pod dachówki. Dodatkowo w dach wnika para wodna zawarta w powietrzu atmosferycznym. Para wodna nie jest groźna dopóki się nie skropli. Jeśli temperatura spadnie poniżej punktu rosy, szczególnie w niedostatecznie przewietrzanych warstwach dachu, powstają skropliny szkodliwe dla wszystkich materiałów
tworzących dach. Dochodzi do szkodliwego nasiąknięcia wilgocią więźby dachowej, termoizolacji, ołatowania i innych części dachu. Zimą, wskutek zwiększonej różnicy temperatur między wnętrzem i zewnętrzną stroną dachu, niebezpieczeństwo uszkodzeń spowodowanych wodą kondensacyjną jest najwyższe.

Aby konstrukcja dachu i dachów ki na długo nie doznały uszkodzeń, wilgoć ta musi być jak najszybciej usunięta. Najlepszą metodą jest wentylowanie dachu, polegające na utworzeniu przestrzeni wentylacyjnych, w których przepływające swobodnie powietrze usuwa parę wodną. Dzięki ruchom powietrza wywołanych wiatrem oraz nagrzewaniem promieniami słonecznymi, prawidłowo wykonana wentylacja skutecznie osusza cały dach. W dachach stromych o poddaszu użytkowym przestrzeń wentylacyjna ograniczona jest do szczeliny, której wielkość nie może być zbyt mała ani zbyt duża.
Jej wymiary określa norma DIN 4108 (część 3), która ustala minimalne przekroje otworów wentylacyjnych w najważniejszych miejscach szczeliny czyli u wlotu i wylotu oraz jej minimalną wysokość.

Wentylacja dachu

Sposób wentylowania dachu stromego zależy od sposobu zagospodarowania poddasza i od rodzaju warstwy wstępnego krycia. Jeżeli poddasze jest nie użytkowe a termoizolacja umieszczona jest na stropie to między termoizolacją a warstwą wstępnego krycia tworzy się naturalna przestrzeń wentylująca kon strukcję i termoizolację dachu.

Aby spełniała swoją rolę przestrzeń ta musi mieć zapewniony swobodny przepływ powietrza atmosferycznego. Jeżeli poddasze wykorzystywane jest do celów mieszkalnych to termoizolacja musi być umieszczona w więźbie dachowej: między krokwiami, nad lub pod nimi.
Usytuowanie szczeliny wentylacyjnej w takiej konstrukcji zależy od kształtu dachu i rodzaju użytych materiałów. Generalnie wentylacja takich dachów może być zrealizowana za pomocą jednej lub dwóch szczelin wentylacyjnych. Zależy to od warstwy wstępnego krycia.

W starszych konstrukcjach, w których warstwą wstępnego krycia było deskowanie z papą lub folia o niskiej paroprzepuszczalności (FWK wentylowana) dla prawidłowego działania wentylacji konieczne były dwie szczeliny.
Dolna szczelina wentylacyjna (1) zawarta między warstwą izolacji cieplnej a kryciem wstępnym - osusza izolację i konstrukcję dachu; górna szczelina wentylacyjna (2) to przestrzeń między kryciem wstępnym a pokryciem dachu. Ta płaszczyzna wentylacyjna wspiera zadanie dolnej płaszczyzny wentylacyjnej i zapewnia oprócz tego szybkie wyschnięcie pokrycia dachu i ołatowania.

We współczesnych konstrukcjach dachowych jako warstwę wstępnego krycia stosuje się folie wysokoparoprzepuszczalne (ciepłe FWK), które pozwoliły uprościć konstrukcję dachów przez wyeliminowanie dolnej szczeliny wentylacyjnej. Przenikająca przez folię para wodna jest usuwana na zewnątrz przez powietrze przepływające w jedynej szczelinie utworzonej przez ołatowanie (2).

Strona: 1 2 3